Ik kreeg afgelopen weekend een moeilijk te verteren mailtje. Er was een bezorgde meneer die zijn zorgen kenbaar maakte over Losing my religion, omdat hij via via had gehoord dat er een groep jongeren aanwezig was die het als duister had ervaren. Ondanks dat dit de eerste keer is dat dit zo uitgesproken wordt, weet ik dat bij een grote kerkelijke/christelijke achterban dezelfde gedachte leeft. Want ja.. Losing my religion? Dat is vast een mistroostige avond waarbij mensen afgeven op het geloof? Los van deze opmerking waarin ik mij totaal niet herken, was er nog iets in het mailtje wat mij nu al drie dagen bezighoudt <- Spoiler alert. Maar goed, eerst over dat ‘duistere’.

Losing my religion, alsook andere activiteiten die ik organiseer, dagen je uit om te luisteren, lief te hebben, en ja, het heeft een open einde. Het is een plek waar atheïsten, agnosten, christenen, en ietsisten samenkomen en waar ieders verhaal ertoe doet. Veel van de verhalen van de sprekers hebben een open einde en het is in die ruimte waar we elkaar ont-moeten. Er komt geen eindconclusie uit de avond die zegt: Dit is hoe het zit. Of dit is hoe het hoort. Er mogen gaten ontstaan en vragen gesteld worden. Er is geen gearrangeerd nagesprek die mensen een bepaalde kant opstuurt. Er is ruimte. En ik geloof dat er in die ontstane ruimte genoeg zit voor mensen om eruit te halen wat voor hen goed is. Sommigen ervaren daar (iets van) God in (prima), anderen ervaren het als helend dat er een plek is waar mensen gewoon hun verhaal mogen doen (ook prima). Zelf voel ik mij niet verantwoordelijk voor wat mensen meenemen (volgens mij is dat altijd aan de mensen zelf), zolang ik maar mijn best heb gedaan om een zo divers mogelijke avond te organiseren waarin vele verhalen en kanten gehoord mogen worden. Dat er een aantal mensen is dat het als duister heeft ervaren, ligt volgens mij niet aan het evenement zelf maar aan de verwachting of de kaders van deze mensen die het op die manier ervaren hebben. Misschien waren ze aan het wachten op – zoals veel evangelische mensen dit evenement interpreteren – een spreker die zei: “Ja, ik heb mijn religie verloren maar nu heb ik een relatie met Jezus!” Dan heeft de avond ze misschien teleurgesteld. Voor hen zijn er legio kerken met een dergelijke invulling. Kerken waar mensen horen over een man die iedereen aanhoort en niemand buitensluit. Los van of mensen nu wel of niet in hem geloven. Kerken die van grote waarde zijn voor hen die ze bedienen, ook al zijn er ook mensen die niet in de vorm passen. En dat van waarde zijn zijn dit soort evenementen ook. Het heeft alleen een andere inslag.

In mijn contract staat dat ik mag pionieren over hen die de kerk hebben verlaten. Dat doe ik. Maar niet om mensen weer daar te ‘brengen’ waar ze afscheid van hebben genomen. Op elke ‘pionier’ die het werk zo invult kan ik oprecht boos worden. Want het is pionieren met voorbedachte rade (of agenda). Terwijl pionieren moet zijn dat je dat juist loslaat en iets maakt wat er nog niet is. Dan pionier je (volgens mij). Dus als mijn werkgever aan mij vraagt mij te pionieren buiten de kerk om, dan doe ik dat. Want het heeft mijn hart om naar de mensen waarvan gezegd wordt dat ze kerkloos, goddeloos, atheïst, anders religieus of agnost zijn te luisteren. Want ze zijn niet het stempel dat ze wordt gegeven. Het zijn prachtige mooie mensen met een verhaal wat ertoe doet, mensen waarvan we mogen leren. Mocht u zich ooit afvragen hoe belangrijk dat is? Volgens mij is dit één van de meest primaire behoeften van een mens: gezien en gewaardeerd worden.

Maar het hoort niet!

In het mailtje stond ook de volgende zin: “Het hoort niet”. Ik denk dat ik mij in tijden niet zo klote heb gevoeld als toen ik dat las; dat er over de ander zijn verhaal, of wellicht zelfs over mijn werkwijze gezegd wordt, dat dat niet hoort? Ik kan daar niet bij, want ik doe niks anders dan een plek maken voor verhalen. En die zouden er dan niet mogen zijn of gedeeld mogen worden? Ik wil voor een ieder die kerkloos is, of zijn gelooft verliest een schuilplaats zijn waar ze hun verhaal mogen delen en waar ze iemand vinden die daarnaar luistert. Omdat iedereen dat verdient, omdat ik geloof dat dat dé manier is: een manier die gekenmerkt wordt door interesse en liefde. En zo hoort het!

Benieuwd naar reacties op het pionierswerk? Zie:
https://drive.google.com/…/1-5fSyR8qcjWTzZz53K_xvGvZ9…/view…

Categorieën: #pionieren

0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *